W Szwajcarii spada 219 ton mikroplastiku rocznie

Nowe badanie przeprowadzone przez naukowców z Empa wraz z Eawag i Agroscope pokazuje, ile mikroplastiku opada z powietrza w Szwajcarii. Badacze zbierali próbki przez rok w pięciu miejscach: w Zurychu, Dübendorf, Magadino, Payerne i na Chaumont w Jurze. Analizowano cząstki o średnicy między 20 a 215 mikrometrów. Wynik mówi jasno: łącznie trafia do środowiska około 219 ton mikroplastiku rocznie.

W Zurychu badacze zmierzyli średnio 881 cząstek na metr kwadratowy dziennie. W pozostałych miejscach było znacznie mniej - od 249 do 331 cząstek. Najczęściej znajdowano PET (31%), polietylen (26%) i polipropylen (21%). PET to m.in. butelki i włókna poliestrowe z ubrań. Dlatego autorzy sugerują, że włókna z odzieży też mogą znacząco przyczyniać się do zanieczyszczenia. Abradujące cząstki z opon były liczone osobno i nie wliczono ich do tej sumy.

W praktyce badanie podaje też, gdzie trafia mikroplastik. Około 78 ton rocznie osiada na polach rolnych. Kolejne 10 ton spada bezpośrednio do wód. Dla porównania, oczyszczone ścieki z oczyszczalni według innego badania Eawag to tylko około 5 ton rocznie trafiające do jezior i rzek.

W skali masy wszystkich cząstek powietrza mikroplastik to niewielki ułamek - między 0,02 a 0,12 procent. To nie znaczy jednak, że nie trzeba działać. Naukowcy mówią, że wiele pozostaje niejasne w kwestii wpływu na zdrowie i przyrodę. Zgodnie z zasadą ostrożności proponują ograniczyć zaśmiecanie, używać tworzyw tylko tam, gdzie są naprawdę potrzebne, i zamykać obiegi materiałowe, czyli lepiej zbierać i przetwarzać odpady.

Co to może oznaczać dla praktyki? To proste kroki: mniej wyrzucanych opakowań, poprawa gospodarowania odpadami i praca nad tkaninami, które mniej puszczają włókien. Równie ważne są badania i monitoring, żeby lepiej poznać ryzyko dla rolnictwa i wód. Takie dane pomagają decydentom w planowaniu konkretnych działań.

Badanie pokazuje także, że zanieczyszczenie powietrza mikroplastikiem nie zależy tylko od bliskości miasta. Poza Zurychem wyniki były do siebie podobne, co zaskoczyło badaczy. To oznacza, że przenoszenie cząstek w atmosferze może sięgać daleko od źródeł emisji.

— Paweł

Źródło: 20min.ch